پتک

درباره خودش مي گويد:

پسری ۲۶ ساله ، معمولی ... درسم را که در دانشگاه تمام کردم رفتم دنبال کار . چند جايی کار کردم به عنوان معلم خصوصی ، طراح ، ناظر فنی ساختمان و... واز شانس خوبم همه کارفرمايان گراميم  آرسن لوپن تشريف داشتند و پول نمی دادند! طوريکه با همه شان با بدبختی و مکافات تسويه حساب کردم جانم را برداشتم و در رفتم . روزهايی بود که يک هزارتومانی برايم حکم طلا را داشت... پدر و مادرم آدمهای بدی نيستند و دستشان هم به دهنشان می رسد . ادعای اصالت و فرهنگشان (مخصوصا پدرم) هم ماتحت خر را آسفالت می کند ولی جان به جانشان بکنی ايرانی هستند با همان فرهنگ تخمی نيمه سنتی نيمه مدرن ايرانی (که حالم را به هم می زند)

چند وقتی است که بر اساس يک ايده ساده ، خود کفا شده ام و (توسط يک نيروی کار که در خانه کار می کند + خودم) محصول ساده ای را توليد می کنم  و خودم هم می برم اين محصول ساده را در بازارهای هفتگی می فروشم . جمعه ها و دوشنبه ها بازار سنتی ستارخان ( همان که زير پل يادگار است) ، چهار شنبه ها پاساژ توحيد که در همان حوالی است ، پنج شنبه ها پاساژ گل افشان که در شهرک غرب است و...

خلاصه که دارم چرخ لنگ و زنگ زده زندگيم را به هر بدبختی هست می چرخانم .

دوست ناديده ام، برايت آرزوي موفقيت مي كنم.

معمايي طرح شده است كه :

«یک روز شیری از گوسفندی پرسید: آیا دهانم بو می دهد؟
گوسفند گفت: بله!
شیر اورا درید.
بعد از گرگی همان سوال را کرد.
گرگ گفت : نه!
شیر اورا به خاطر چاپلوسی اش پاره پاره کرد.
تا این که نوبت به روباه رسید و همان سوال، تکرارشد...»
شما فکر می کنین روباه چی گفت؟!

و ظريفي پاسخ گفته است كه :

«عجب مسایل پیچیده ای... من [اگر جاي روباه بودم] میگفتم بله قربان دهانتون بو میده ولی من بر مبنای برداشت هرمنوتیکی از امر ذهنی ازین بو خیلی خوشم میاد... به این میگن روباه پلورال» !!

فلسفه وجودي ماهي كيلكا

يا

چگونه با حقوق زنان مبارزه كنيم؟

برايم ايميلي آمده بود حاوي انیمیشنی كه ظاهرا كار مركز كارورزي سازمان‌هاي جامعه مدني است. خواستم كمي با دوستان فمينيست شوخي كنم!

جهت دوستانی که عجالتا می خواهند بدانند چه خبر است٬ عرض می شود خاله خانباجی وبلاگستان در یک حرکت حماسی و قهرمانانه٬ خشتک ما را پرچم نموده اند!

به این صورت:

این پتک مگه ولمون می‌کنه؟ فکر کنم تا بهش لینک ندم ول‌کنم نیست. و هربار باید تو نظرخواهیم یه چیزی بنویسه. یکی از اشتباه‌هام این بود که رفتم جواب دادم . تو نظرخواهیش.به خیلی چیزا رسیدم! برام جالب‌انگیز بود بعضیا جلو روت ازت تعریف می‌‌کنن و تو نظرخواهی دیگران کینه‌شونو خالی می‌کنن. به طور اتفاقی گذارم به کامنتدونی‌یی افتاد و دیدم پتک شبانه‌روز مشغول فعالیت و مبارزه برای آزادی گنجیه! از خجالت آب شدم:(
توضیح: پتک با اسم اروس کامنت نوشته.( باعروسی که مادرش چهار‌کلمه حرف می‌زنه اشتباه نشه)
بیچاره گنجی، نخود کیشمیش دهن کیا شده!
اما خودمونیم... بمیرم برای پتک. ازغصه‌ی گنجی نه غذا از گلوش می‌ره پایین نه سرکار می‌ره و نه مهمونی.. چت که اصلا:( طفلک! یکی بهش برسه! داره از دست می‌ره بچه‌م!
تروخدا نیاییم اسم‌بردن از گنجی رو بکنیم علامت تفاخر و ادعای روشنفکری...

 فعلا حال ندارم بنویسم.

فرموده اند:

«پسرای ایرانی تا قبل از ازدواج تقریبا هیچ‌کاری بلد نیستن. خیلی ناراحت کننده‌ست که ما تازه باید یادشون بدیم چطوری دکمه‌شونو بدوزن. کفش واکس بزنن. اتو کنن. یه غذای ساده درست کنن که وقتی ما نباشیم از گرسنگی نمیرن. چطوری ظرف بشورن. ظرفارو کجا بذارن. چطوری تختو ملافه کنن. اصلا ملافه‌ها کجان.و...
فکر کنم این آموزش‌ها کار یه روز دوروز ویه‌سال دوسال نباشه... »

سوالات از نویسنده محترم:

۱- جنابعالی در معیت پسران چه ملیت هایی زندگی کرده اید که نهایتا راجع به «پسرای ایرانی» چنین حکمی صادر فرموده اید؟

۲- با توجه به اینکه امروزه دیگر خانمها به ندرت کفش واکس خور می پوشند شما کجا واکس زدن یاد گرفتید؟

۳- تعداد پسرانی که به علت نبودن یکی از جنس شما از گرسنگی مرحوم شده اند چندتاست؟

۴- طبیعی است که پسران ایرانی (و غیر ایرانی) ندانند که چطور «تخت» را ملافه کنند. چون معمولا تشک و پتو را ملافه می کنند. ممکن است راجع به ملافه کردن تخت نیز توضیحاتی بفرمایید؟

۵- آیا تا به حال چیزی در مورد «آنکادر در ۱ دقیقه» به گوشتان خورده؟

۶- آیا این موضوع که شوهر جنابعالی ٬ بچه ننریست که تا قبل از ازدواج٬ مامان جونش بند کفشهاش رو می بسته٬ تقصیر پسرای ایرانی می باشد؟

۷- ...

پس آنگاه خداوند OmniPage را آفريد!

دوستان حتما به مواردي برخوردن كه بخوان متن چاپ شده اي رو به دوباره به متن الكترنيك تبديل كنن. اين كار معمولاً اهداف مقدسي از جمله دزدي، خيانت در امانت، فضولي، انگولك، و از اين قبيل رو دنبال مي كنه كه بحمدالله زياد هم پيش مياد. مخصوصا فايلهاي PDF اي كه خارجيا دادن و تو پنجاه مدل رمز و راز و لفافه هم پيچيدنش و امكان پرينتش رو برداشتن و يه بيلاخ گنده جاش گذاشتن! يا فقط كپي كاغذي اسناد رو دادن.

اين نهضت نرم افزاري !! يعني تبديل متن چاپ شده به متن الكترونيك قابل اصلاح، اسمش OCR هس. يعني Optical Character Recognizing . نرم افزارهايي كه من براي اين كار ديده بودم دقتشون تعريفي نداشت و خيلي نازنازي بودن و خيلي از فرمتها رو تحويل نمي گرفتن و اخ اخ و پيف پيف مي كردن و آخرش يه فايل مغلوطي تحويل آدم مي دادن كه اصلاح كردنش بيشتر از تايپ مجددش وقت مي گرفت. يه چيزي تو مايه هاي اكثر خانم هاي منشي (و غير منشي) !

نگو كه قادر متعال نتونسته آه و ناله و عجز و لابه بندگان خوب و قشنگ و مامانيشو بيش از اين تحمل كنه و دست به كار خلقت OmniPage شده. آقا من يه چيزي ميگم شما يه چيزي مي شنوين. يك نرم افزار سبيل كلفتيه كه نگو! شما اسنادت رو بد اسكن كن، كج و كوله اسكن كن، آبگوشت بريز روش، مچاله اش كن... خيالي نيست. همچين Perfect تبديلش مي كنه به هر چي خواستي: WORD، EXCEL، TXT،... شما فقط فايل رو بده بهش...

اين مهران مديري و شب‌هاي برره‌اش هم حكايتيه. اصطلاحات و مراسم و گويش ابداعي گروه مهران مديري دوباره افتاده توي ادهان (جمع مكسر دهن!) و اين دفعه شديدتر.  خلاصه توي تاكسي و اتوبوس و شركت و خانه! همه يك‌پا برره‌اي شدن!

خاطره های کرم دندون از استادای دانشگاه خیلی بامزه است. مخصوصا اين يكي كه با روحيات من هم خيلي جوره!

"یکی از اساتید محترم به طرز عجیبی ضد (آنتي) فمینیست است و اکثر دختر های دانشکده هم به طرز عجیبی از او شاکی هستند ... دختر های دانشکده تصمیم گرفته بودند که اگر استاد یک بار دیگر مطلب ضد فمنیستی بگوید دسته جمعی از کلاس خارج شوند . یکی از بچه ها این موضوع را به استاد می گوید و استاد همین که وارد کلاس می شود می گوید: سر راه که می اومدم دیدم کلی دختر توی یک صف ایستاده اند .... رفتم جلو پرسیدم قضیه چیه که گفتند : کوپن شوهر می دهند!

استاد وقتی حرفش تمام شد همه دختر ها با هم بلند شدند تا از کلاس بیرون بروند که استاد محترم گفت : نروید ... نروید به شما نمی رسد عزیزان ... تا الان دیگه تمام شده است !! "

اون سالا که ما دانشجو بودیم که وبلاگ و این حرفا نبود که! اینترنت TEXT هم به زور بود! يه روزنامه اي داشتيم تو دانشگاه ، بماند كه اسمش چي بود. ولي يه ستون داشت به اسم «استاد عزيز ما». نكته هاي نابي توش مي نوشتن. بعضي هاش انصافن شاهكار بود. اميدوارم بعضي هاش يادم بيار براتون بنويسم. ولي نكته اينجاس كه بعدا كه خودمم رفتم توي دار و دسته شون فهميدم خيلياش رو از خودشون در ميارن يا به يه سوژه كوچيك كلي آب و تاب ميدن.

دلم هواي دانشگاه رو كرد...

***

من فعلن نمی دونم چطور یه لینکدونی روزانه راه بندازم. بنابر این میام و همین پستها رو ادیت می کنم. 

پس:

وقتي از هر آنچه در اين سرزمين تئاتر نام گرفته بيزار مى شويم  : اولين كارم اين خواهد بود كه به جز سالن اصلى و چهارسو درهاى همه آن دخمه هايى كه زير عنوان تالار و سالن و كارگاه و غيره فعاليت مى كنند را مى بندم و به جايگاه اوليه و واقعى شان يعنى انبار لباس و دكور و آكسسوار و حتى پاركينگ براى اتومبيل تماشاگران برمى گردانم. ادامه...